Rook jij nog?

Rook jij nog? Ik neem het je niet kwalijk. Ik heb het ook gedaan. Veel te lang. Ik weet hoe belangrijk zo’n sigaretje voor je kan zijn.
Toch ben ik op een dag gestopt. Dat is inmiddels twaalf jaar geleden. Als jij op een punt komt dat je zeker weet dat de tijd voor je gekomen is om te stoppen, heb ik wel een tip voor je. Ik ga je vertellen hoe ik het heb gedaan.
Ik had een sigarettenkoker. Daarin deed ik op de eerste dag na de beslissing tien sigaretten. Dat was mijn rantsoen voor de eerste dag.
Dat ging goed. De tweede dag gingen er negen stuks in mijn koker. Dat ging ook goed. Zo mocht ik elke dag een sigaret minder en dat werkte. Op de laatste dag mocht ik er dus 1. Die heb ik feestelijk opgerookt. Daarna ging ik zonder sigaretten door het leven.
Ik zal niet beweren dat het gemakkelijk was. Dat was het niet.
Maar soms moet je hard zijn voor jezelf en dat kan ik tamelijk goed, al zeg ik het zelf. Ook met lekkers laten staan als ik vind dat ik te zwaar word. Dat doe ik niet altijd, ik geef het toe, maar een pondje teveel vind ik minder erg dan een grotere kans op kanker. Want het is toch duidelijk dat sigaretten niet alleen longkanker kunnen veroorzaken, maar dat je hele lichaam ermee wordt vergiftigd en alle andere soorten kanker een grotere kans krijgen in je lichaam door de nicotine en de rook van verkoolde tabak.
Wat ik ook NIET deed, was bijhouden hoe lang ik al niet meer rookte. Zo van “nu rook ik al drie weken niet meer”. Nee, ik zei:”Ik rook niet.” Punt. Daarmee werd het een afgedane zaak. Niet iets dat aan tijd gebonden was, of iets dat kon worden teruggedraaid. Want terugdraaien, nee, dat is niet aan de orde als je een besluit hebt genomen.
Ik weet dat ik nu zo’n 12 jaar niet meer rook, omdat ik dat heb uitgerekend aan de hand van andere gebeurtenissen in mijn leven. Waar ik woonde en zo. Niet, omdat ik dat op een kalender heb genoteerd. Niet doen. Noteren.
Niet doen. Roken. Een ding moet je doen en dat is tot dat besluit komen. Daarvoor moet je jezelf misschien een schop onder je achterste geven, maar dat is wat er moet gebeuren. Dan pas kun je echt vrij zijn. Vrij om met je handen heel andere dingen te doen dan die peuk vasthouden, je vastklampen aan die peuk. Dat hoeft niet meer.
En dan heb ik het nog niet eens gehad over het geld dat opeens in je portemonnee blijft zitten, waarmee je zomaar heel andere geweldig leuke dingen kunt doen. Heerlijk!
En ik heb het nog niet gehad over het feit dat je fris ruikt, zodat iedereen je graag een kus geeft. Niet onbelangrijk toch?
En ik heb het nog niet gehad over het feit dat je alles wat je eet en drinkt lekkerder gaat vinden. Je smaakpapillen zijn al die jaren namelijk verschrikkelijk afgestompt. Die gaan zich nu herstellen, zodat je veel intenser kunt genieten van de dingen die je proeft.
Redenen genoeg dus om er nou eindelijk mee te kappen.
Ik wens je een fris bekkie, een goed vermogen om te proeven, een volle portemonnee, en bovenal een lange levensverwachting in goede gezondheid toe.

 

Vieze asbak
Vies hè?